Najnowsza premiera Narodowego Starego Teatru w Krakowie, „Zamknij oczy Nel. W pustyni i w puszczy. Epilog”, stała się pretekstem do kolejnego spotkania z cyklu „Architekci w pierwszym rzędzie”. Wydarzenie, zainicjowane przez agencję OKK! PR we współpracy z teatrem zgromadziło przedstawicieli środowiska projektowego i umożliwiło bezpośredni kontakt z przestrzenią instytucji, która na co dzień pozostaje dla widzów niedostępna.
Wieczór rozpoczął się od przywitania gości przez dyrektor Teatru Dorotę Ignatjew, a następnie uczestnicy zostali zaproszeni do zwiedzania zaplecza sceny. Oprowadzanie prowadzone przez reżysera i edukatora teatralnego Łukasza Zaleskiego dało możliwość zakulisowego wglądu w funkcjonowanie teatru – od organizacji pracy zespołu po rozwiązania techniczne wykorzystywane przy realizacji spektakli.
Sam Stary Teatr jest jedną z najstarszych publicznych scen w Polsce. Jego początki sięgają 1781 roku, kiedy krakowski magistrat wydał zgodę na prowadzenie stałego teatru. Pod koniec XVIII wieku siedzibą sceny stał się budynek przy placu Szczepańskim, powstały z przebudowy dwóch kamienic. W XIX wieku teatr rozwijał się jako ważny ośrodek życia kulturalnego, m.in. dzięki działalności Stanisława Koźmiana, który wprowadzał reformy aktorskie i reżyserskie, kształtując tzw. „szkołę krakowską”. Z zespołem związani byli wybitni artyści, w tym Helena Modrzejewska – patronka instytucji.
Po II wojnie światowej scena przy placu Szczepańskim utrzymała swoją pozycję jako jedno z najważniejszych miejsc dla polskiego teatru, łącząc repertuar klasyczny z dramatem współczesnym. Na jej deskach pracowali reżyserzy i twórcy kolejnych pokoleń, a instytucja rozwijała działalność również w ramach międzynarodowych współprac. Obecnie, pod dyrekcją Doroty Ignatjew, teatr kontynuuje tę ścieżkę, łącząc reinterpretacje klasyki z nowymi formami scenicznymi oraz działaniami edukacyjnymi.
Przedstawienie nie jest klasyczną adaptacją powieści Sienkiewicza, lecz opowieścią o dorosłych dzieciach opiekujących się chorą matką, która w wyniku demencji zaczyna utożsamiać się z postacią Nel. Aby utrzymać z nią kontakt, bohaterowie muszą wejść w świat literackiej fikcji, co staje się pretekstem do rozważań nad pamięcią, przemijaniem oraz kolonialnym dziedzictwem kultury.
