Architektura biofiliczna to podejście projektowe, które odwołuje się do naturalnej potrzeby człowieka kontaktu z przyrodą. W warunkach miejskich jej realizacja wciąż stanowi wyzwanie, ponieważ autentycznie zielone, nieprzetworzone przestrzenie należą do rzadkości. Tam jednak, gdzie architekturze udaje się harmonijnie współistnieć z naturą, jej funkcja wykracza poza estetykę. Staje się doświadczeniem wpływającym na komfort, samopoczucie i jakość codziennego życia.
Gdańsk posiada własną wyspę – Wyspę Sobieszewską, niemal nietkniętą oazę fauny i flory. Obejmuje ona rezerwat „Ptasi Raj”, będący siedliskiem ponad dwustu gatunków ptaków, jedyne w Polsce lęgowisko dzikich fok, rozległe połacie lasów sosnowych, szerokie plaże wyróżnione certyfikatem Błękitnej Flagi oraz starorzecze Wisły. Teoria biofilii Edwarda O. Wilsona zakłada, że człowiek odczuwa głęboką, wrodzoną więź z naturalnym środowiskiem – i Wyspa Sobieszewska jest właśnie takim miejscem. Przyjeżdża się tu po głębszy oddech i mentalne wyciszenie, do przestrzeni, w której czas wolniej płynie. Dla wielu jest to także powrót do znanych z dzieciństwa wrażeń, takich jak chrzęst piasku pod stopami, którego można doświadczyć na jednej z najczystszych plaż w Polsce.
To rzeczywistość, która kojarzy się bardziej z odosobnieniem niż z dużym miastem, a jednak znajduje się w odległości 30 minut od centrum Gdańska. Właśnie tutaj powstaje nowa inwestycja Dekpol Deweloper – Silva Maris, czyli „las morza”.
– W tak wrażliwym przyrodniczo miejscu punkt wyjścia mógł być tylko jeden – biofilia. Od początku wiedzieliśmy, że nie chodzi o to, by postawić architekturę obok natury, ale by pozwolić jej wyrastać z tego krajobrazu w sposób cichy, organiczny i pełen szacunku. Wierzę, że im mniej naruszymy ekosystem tego miejsca, tym więcej ono odda później człowiekowi – spokoju, równowagi i poczucia bycia częścią większej całości. Dla nas biofilia nie jest więc estetyką, lecz sposobem myślenia o przestrzeni, która przywraca więź między człowiekiem a przyrodą – mówi Paulina Czurak-Czapiewska, architekt Silva Maris, członek zarządu Dekpol Deweloper.
Budynki jak ptasie gniazda
Proces projektowy od początku opierał się na uważnej obserwacji fauny i flory oraz jej potrzeb. Nawet bryła architektoniczna wymyka się standardom – odchodzi od sztucznej dla tego środowiska geometrii na rzecz form inspirowanych linią drzew, rytmem natury i miękkością nadmorskiego krajobrazu. Budynki przyjmują organiczne kształty przypominające ptasie gniazda – symbole ulotnej, a zarazem trwałej formy życia. To bezpośrednie nawiązanie do pobliskiego rezerwatu „Ptasi Raj”. Powstaną z drewna, szkła i kamienia, w stonowanej kolorystyce czerpanej z otoczenia. Z kolei ich nieregularne rozmieszczenie przywodzić będzie na myśl gniazda ukryte w nadmorskiej roślinności.
Twórcy zadbali o to, by kontakt z zielenią był możliwy z wielu perspektyw, również z góry. Zaprojektowano tarasy w koronach drzew, które dają poczucie lekkości, oddechu i odcięcia od nadmiaru bodźców.
Odpowiedzialność wobec miejsca widoczna jest także w samej technologii realizacji – inwestycja powstanie w technologii prefabrykacji, co pozwoli ograniczyć czas budowy i skalę ingerencji w środowisko.
Wnętrza jako sekwencja doświadczeń
Kolejnym obszarem, którego charakter wyraźnie kształtuje bezpośrednie otoczenie, są wnętrza części wspólnych. Koncepcja projektu odwołuje się do cyklu życia ptaka – wolności i ruchu. Wartości te przekładane są na język architektury poprzez światło, materiały i płynność układu przestrzeni. Funkcje budynku układają się w sekwencję doświadczeń – od ruchu do wyciszenia. Lobby i korytarze nie są tu jedynie komunikacją, lecz przestrzenią energii i przepływu – prowadzą, przyspieszają, nadają rytm. Dalej przestrzeń stopniowo zwalnia, przechodząc od bardziej społecznych i aktywnych stref ku wnętrzom sprzyjającym wyciszeniu i regeneracji, których zwieńczeniem jest część wellness.
Ta ostatnia nie przypomina klasycznej przestrzeni wellness. Zamiast chłodnej, technicznej estetyki proponuje zanurzenie w zieleni, miękkich liniach i organicznych formach. Została zaprojektowana zgodnie z ideą biofilii, która zakłada, że nawet patrzenie na zieleń już wspiera proces regeneracji i obniża napięcie. Wyciszenie zapewniają tutaj nie tylko same funkcje, lecz także atmosfera miejsca – organiczne faktury, spokojna paleta barw i obecna we wnętrzach roślinność.
Krajobraz jako integralna część projektu
Projekt zieleni zakłada przywrócenie terenu naturze i maksymalne wsparcie lokalnej bioróżnorodności. Powstaną nowe wydmy, wrzosowiska i zagajniki karłowatych sosen rodzimych gatunków. Zrezygnowano z ogrodzeń i barier mogących ograniczać migrację zwierząt. Z terenu inwestycji będzie można bezpośrednio wejść pieszo lub rowerem na leśne ścieżki Wyspy Sobieszewskiej doświadczając jej wszystkimi zmysłami we własnym tempie.
Quiet luxury w środku lasu
Silva Maris to propozycja dla tych, którzy luksusu nie mierzą nadmiarem, lecz jakością codziennego doświadczenia. O jego charakterze decyduje tu nie tylko bliskość lasu i morza, ale także nieoczywista, organiczna architektura, która odchodzi od standardowych form na rzecz rozwiązań silnie zakorzenionych w krajobrazie. To, co kiedyś było oczywiste – życie bliżej przyrody, w większym balansie i tempie mniej podporządkowanym pośpiechowi – dziś staje się dobrem rzadkim, a tym samym luksusowym, zwłaszcza w granicach dużego miasta.
